Mijn anderhalf jaar oude dochter staat graag vroeg op en daarom waren wij afgelopen zondag om zes uur al uit de veren. Met haar voorop in het kinderstoeltje, fietste ik naar het park. Daar waren verschillende honden hun bazen aan het uitlaten en één van die honden had een psychische stoornis. Het was een Herder, maar ik kon niet zien of het een Duitse, Mechelse of Noord-Koreaanse was. Hij blafte veel en hard en rende als een bezetene om onze fiets heen. Daarbij hapte en snapte hij in het rond en beet mij ineens zonder mijn toestemming in mijn been! Het deed pijn en ik probeerde weg te komen van dit duivelse kolerebeest. Ik schold de hond daarbij uit, onder andere voor rotte vis, maar dat maakte geen enkele indruk, zelfs niet toen ik hem uitschold voor ‘hypocriete charlatan’.

Daarom fietste ik maar snel weg voordat hij zijn ongepoetste tanden ook nog in mijn dochter kon zetten. Van een afstand zag ik dat hij werd nagezeten en teruggeroepen door zijn bazin die schreeuwde: ‘Henkjan, hier! Henkjan!’ Van veilige afstand schreeuwde ik naar het vrouwtje: ‘Uw hond moet aan de lijn! En u trouwens ook, als ik uw pens zo zie!’ Ze hoorde het niet, want ze had het veel te druk.

Ik trok mijn broekspijp omhoog en zag op mijn been tandafdrukken en het begin van een fikse blauwe plek. Mijn tatouage zat er gelukkig nog. Er was geen bloed en ik besloot om ditmaal eens geen tetanus-injectie te gaan halen. Met mijn ene been slepend over de grond fietste ik naar de speeltuin tegenover ons huis. Daar zette ik de fiets neer en haalde dochtertje uit de stoel, dat meteen koers zette naar de glijbaan.

Ik ging op een bankje zitten en wreef zachtjes over mijn been. Mijn blik viel op iets blinkends in de bosjes. Wat zou dat nu zijn? Ik hinkte erheen en zag dat het een tas was. Of beter: een hoes. Een gitaarhoes. Of nee: een basgitaarhoes. Ik nam het ding uit de struiken en ritste hem open. Er zat een basgitaar in! Een echte! Hoe kwam die daar nu terecht? Was ze er neergegooid door een dief zonder muzikale opleiding? Of was ze gedropt door een basgitaarsmokkelaar?

Met mijn been in de ene hand en de basgitaar in de andere liep ik naar huis. Op de bas zat een sticker met het telefoonnummer van een muziekinstrumentenwinkel. Ik belde het op de eerste werkdag na de vondst en beschreef de basgitaar. De verkoper aan de andere kant van de lijn zei: ‘Zat hij soms in een blauwe canvas hoes van merk’ Dat was inderdaad zo. ‘Dan is hij van de bekende Nederlandse bassist Pim Dijkman, die regelmatig te diep in het glaasje kijkt. (Om redenen van privacy heb ik de voornaam van Pim Dijkman aangepast, want eigenlijk heet hij Wim.) Hij gaf mij het e-mailadres van Pim en ik stuurde hem een bericht over de verloren bas. Hij heeft zich nog niet gemeld.

In 1996 zijn paleonthologen erachter gekomen dat wij niet afstammen van de Neanderthaler-mens. De Neanderthalers waren eerder in Europa dan onze voorouders die later uit Afrika naar Europa migreerden. Onze voorouders waren veel slimmer dan de domme Neanderthaler, die minder goed kon jagen. Daarom dolf de Neanderthaler het onderspit.

Gisteren zag ik daarover een documentaire waarin werd nagespeeld hoe Neandermans door onze voorouders werd uitgemoord. Dat proces was mooi gedramatiseerd. De Neanderthalers hadden langharige, dreadlock-achtige kapsels en een dom gezicht. Ze zaten met z’n vieren achter een everzwijn aan, maar slaagden er niet in het te vangen. Het zwijn verdween tussen de bosjes, terwijl zij verbaasd met hun speren in het niets hakten. Ineens verschenen ‘Moderne Mensen’ op het toneel: een soort Mel Gibsons die zenuwachtig springend zonder veel moeite het everzwijn wisten te pakken. Dat maakten ze dood en ze legden het even neer om daarna achter het groepje Neanderthalers aan te rennen. Ze gooiden speren naar hun kop, maar je zag geen bloed of gevechten. De commentaarstem zei dat de Neanderthalers zo werden uitgeroeid.

Als dit waar is, dan is dat behoorlijk erg. Ik kan daar nu, vijftigduizend jaar later, nog boos om worden. Waarom konden de Melgibsons niet gewoon aardig zijn tegen de Neanderthalers? Er was nog zoveel ruimte; genoeg om met z’n allen in te leven. Ze hadden gewoon kunnen samenwerken en een soort voorouder-liga kunnen vormen om voorkomende problemen op te lossen.

Als dat was gebeurd, had de wereld er anders uitgezien, denk ik. Dan waren we nu wellicht een stuk aardiger voor elkaar geweest, minder egoïstisch en meer genegen tot het sluiten van compromissen. Dan was het hier nog gezelliger geweest.

In de top tien van de meest onderschatte dieren staat de vlieg op een hoge plaats. Het dier kan zo goed vliegen dat die twee Joint Strike Fighters van tegenwoordig er niets bij voorstellen. Ga daar maar eens aan staan als je ook nog een slurf met je mee moet torsen.

Gisterochtend zag ik hier op kantoor een vlieg die in hoge nood verkeerde. Hij lag namelijk in de wc en het leek alsof hij dood was. Een collega had over hem heen geplast en ik besloot het dier snel uit zijn lijden te verlossen door door te trekken.

Nadat het geborrel voorbij was, kwam de vlieg weer bovendrijven en spartelde een beetje. Hij leefde dus nog! Ik kreeg meteen enorm medelijden met deze heuse je maintiendrai-vlieg en besloot hem te verplegen.

Met een stukje wc-papier viste ik hem uit de toiletpot en legde hem op de rand van de wasbak op een droog stukje toiletpapier. Het dier liep er langzaam overheen en maakte zichzelf zo droog. Briljant!

Ik legde het ziekbed van pleepapier inclusief patiënt dichtbij de verwarming en liet de natuur zijn helende werk doen. Een kwartier later was de vlieg al kwiek met zijn vleugeltjes aan het klapperen en aan het eind van minuut 17 steeg hij op en vloog naar mijn collega, waar hij tevreden op plaats nam en zijn voorpootjes begon te wassen. (Mijn collega doucht zich altijd ’s avonds in plaats van ’s ochtends en dat vind ik zeer vliegvriendelijk.)

Vanochtend kwam ik weer op kantoor en tot mijn grote blijdschap bleek de vlieg nog steeds te leven. Het is vandaag aangenaam warm en ik zet straks een raam open, zodat Maxime, zoals wij hem hier langzaam zijn gaan noemen, de wijde wereld in kan.

Een paar jaar geleden voorspelden sommige deskundigen uit de muziekindustrie (andere omschrijving voor door platenmaatschappijen jarenlang besodemieterde popsterren) dat platenmaatschappijen zouden terugvechten nu ze inkomsten missen door downloads. Andy Partridge van de groep XTC, zei bijvoorbeeld in 2007: “Ze zullen proberen om tussen jou en je internetaansluiting te komen, zodat je meer voor je aansluiting moet gaan betalen als je muziek wilt downloaden.”

Ik dacht dat dit nooit zou gebeuren, maar nu begint iets soortgelijks dichterbij te komen. Kijk maar wat een commissie onder leiding van Onze Vaderlandse Dracula nu voorstelt:

Den Haag, 23 juni. Internetgebruikers moeten enkele euro’s per jaar meer betalen voor hun internetaansluiting om zo kranten te steunen. Dat bepleit een commissie onder leiding van oud-politicus Elco Brinkman in een rapport over de gedrukte pers dat vandaag is gepresenteerd. (bron: www.nrc.nl)

Gisteren speelde ik het gezelschapsspel ‘Stef Stuntpiloot’. Het is een heel gemakkelijk spel, want het is bedoeld voor kinderen van 4. Stef zit in zijn vliegtuigje en draait aan een staaf rond over het speelveld. Elke speler heeft drie fiches en als je niks doet, vliegt of buitelt Stef tegen je fiches aan, die dan in een vergaarbakje vallen. Je kunt voorkomen dat Stef tegen je fiches aanvliegt door op een soort wipje te drukken dat elke speler voor zich heeft. Dat wipje komt dan tegen Stef aan en daardoor vliegt hij weer omhoog, aan jouw fiches voorbij. Als je er behendig in bent, kun je Stef regelrecht op de fiches van je medespelers af sturen.

Vorig jaar was het spel zo populair onder studenten dat de fabrikant het nu uit de handel heeft genomen. De studenten misbruikten het namelijk als drankspel: wie verloor moest drinken. Er waren ook studenten die het als strippokervariant gebruikten: wie verloor moest een kledingstuk uittrekken. Bovendien waren er studenten politicologie die het gebruikten als politiek spel: wie verloor moest bij de Europese verkiezingen stemmen op de PVV. Redenen genoeg dus om dat spel uit de handel te nemen, vond die saaie en flauwe fabrikant. En wie worden hier weer de dupe van? Juist, kinderen van 4 en ouder. Om dat spel te spelen moet je tegenwoordig dus naar het Spultsjesmuseum, helemaal in het Friese Abbegaasterketting, maar dat had ik er graag voor over.

Veel mensen ergeren zich aan die energiereclamecampagne met Natasja de Hond en Maurice Froger. De Taalunie heeft zich er zelfs over opgewonden omdat de zin “Ik zeg doen!” fout is. Er moeten namelijk aanhalingstekens in. Bij de Unie denkt men dat mensen deze fout gaan overnemen en dat ze daardoor nog slechter gaan schrijven dan ze reeds doen.

Ik vind die reclameboodschap erg leuk en kan ze niet genoeg zien. Op elke Abri die ik passeer, kijk ik even of Maurice of Natasja er soms op staan. Die campagne is zo achterlijk dat je er alleen maar om kunt schateren. Wie zich ervoor leent om zo op een affiche te staan, ongeacht hoeveel geld je er ook voor krijgt, vind ik nog achterlijker dan het achtereind van een René Froger. De campagne is aan alle kanten onbedoeld grappig en volgens mij gemaakt door een stel jongeren dat gezakt is voor hun eindexamen. Als iemand, die iets aan het zeggen is, zegt: “Ik zeg”, dan ben ik bijvoorbeeld al weg. Je kunt me dan vinden onder de tafel.

En dan de suffe BN’er keuze in die campagne. Wilde André Rieu niet of zo? Of mocht hij niet meedoen omdat hij geen elektrische viool heeft? En was Koos Postema bezet? De keuze voor Natasja kan ik nog een beetje begrijpen, want die komt best betrouwbaar over en ik zou maandverband dat zij aanprijst meteen kopen, maar Maurice? Steeds als ik zijn veelvuldig geënquêteerde kratersnuit zie, schieten me alternatieve teksten te binnen als: “Iemand vals beschuldigen? Ik zeg doen!” Of: “Maurice de Hond: ‘Ik zeg: “woef!”‘”

En ik maar denken dat Matthijs van Nieuwkerk alleen maar presentator, sportkenner, meisjesversierder, muziekdeskundige en de beste vriend van Martin Bril was. Niets is minder waar. Hij is sinds kort namelijk ook nog gitaarheld!

Wie hem heeft gemaakt weet ik niet, maar ik vind hem erg goed, dienieuwe staatsiefoto van Máxima en Willem-Alexander. Weer eens wat anders. Het is eenongedwongen portret, niet stijf, gewoon precies zoals ze op hetopnamemoment waren. Heel wat anders dan die troep van de officiële Koninklijke Persmomenten van de laatste tijd. Hulde, en goed dat hij binnenkort op elk ambtenarenkantoor komt te hangen.